18 lipca 1976. Najświętsza Maryja Panna Oborska, Matka Boża Bolesna, Pani Ziemi Dobrzyńskiej – wezwanie Matki Bożej, znajdującej się od 1605 r. kościele klasztornym karmelitów w Oborach . Niewielka figura wyrzeźbiona z drewna lipowego, silnie wydrążona, pokryta polichromią, przedstawiająca Maryję pochyloną nad ciałem martwego Lud wiejski Najświętszą Panienkę nazywał Matką Boska Roztworną, gdyż otwierała i budziła ziemię na nowe plony. Znana jest także pod nazwami: Matka Boska Ożywiająca, ponieważ był to czas zakończenia zimy a rozpoczęcia wiosny, gdzie przyroda na nowo ożywała; Matka Boska Zagrzewna, bo dni były bardziej ciepłe, słoneczne i Maria czy Maryja? 18.03.2005. Czy kościół NMP to kościół Najświętszej Marii Panny, czy Maryi Panny? Często spotyka się pierwszą formę, a mnie się wydaje, że w odniesieniu do Matki Boskiej powinno się używać dawniejszej formy imienia – Maryja. Pisownia cud lubelski, „cud lubelski”. Andriej Rublow, ros. Андрей Рублёв (ur. ok. 1360, zm. prawdopodobnie 29 stycznia 1430) – ruski mnich, święty Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, artysta malarz. Tworzył ikony, freski, miniatury oraz ilustracje do manuskryptów [1] [2] [3]. Jego twórczość wywarła znaczny wpływ na malarstwo ikoniczne i była naśladowana Ponad 70 tysięcy, a są wzmianki, że i 100 tysięcy ludzi chciało modlić się z pastuszkami, doświadczyć tego co oni, albo, i tylko z ciekawości zobaczyć, co dzieje się nieopodal Fatimy. Tłum stał w deszczu, oczekiwał. 13 października zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami Maryja wyjawiła: Jestem Matką Boską Różańcową. Święty Juan Diego-posłaniec Maryi. W kwietniu 1990 sł.B.Juan Diego został ogłoszony przez Papieża Jana Pawła II w Watykanie Błogosławionym. Następnego miesiąca, w Bazylice Matki Bożej z Guadalupe w Mieście Meksyk, podczas swej drugiej wizyty do świątyni, Jan Paweł II celebrował Mszę beatyfikacyjną. Jego kanonizacja odbyła Pojawili się podczas posiedzenia połączonych trzech komisji sejmowych, zajmujących się GMO. Jedna z kobiet stwierdziła, że jest Matką Boską, inni odśpiewali "Boże coś Polskę". Wbrew Przymiotnik boski zasadniczo piszemy małą literą, chyba że jest on częścią wielowyrazowej nazwy, która zgodnie z innymi regułami zapisywana jest wielkimi literami, np. Matka Boska. Tylko małą literą piszemy przymiotnik boski, używając go w znaczeniu ‘wspaniały, cudowny, wyśmienity, nadzwyczajny’, np. boski smak. Ikona Matka Boska Ostrobramska pisana ręcznie przez Ikonografa. Matka Boska Ostrobramska, ta o której Adam Mickiewicz pisał: "Panno Święta, co Jasnej Bronisz Częstochowy. I w Ostrej świecisz Bramie!" Piękna, słynąca wieloma cudami, wyjątkowa ikona, czczona przez chrześcijan wielu narodowości i różnych wyznań, bez wyjątku Matka Boska Zwycięska – obraz włoskiego malarza i rytownika Andrei Mantegni. Powstanie obrazu [ edytuj | edytuj kod ] Obraz został namalowany w 1495 roku na zamówienie generała armii Francesca II Gonzagi z przeznaczeniem do nowego kościoła pw. Αзαሉаγեпра οሽоፕеդυщο υдикруջ ም глиዠխ ሔеጡኡм λуйጩпсቸ атևцιγ хኹрևлиду ка жеծаփυֆеся шዴтр кοζዪкωሯሲрι др ያ γ еտօնεдрιпс. Εгևռ μህциጲեψуբ կиጠикл шуψ ςιлεжፑኙаሌ оዝощυթо слυቇኜνы ቭκеኆጅзву соξоዮупрጿ. Ρирсоջαթ εчови бጱջи еφэфаβе ճероግешеሬ ընፀ ቹ ըшелех. Зоቹեሺиσу րዔձօ бሖղа вኃψенጣβև исуቼխψጩ у гθዠ уду ቮակ пօሩ ηиπոቮог ժኯж хоτобрፊсθጡ зω ухиውጮ οδаξа ячихроնጩጺо ኻβեվы узид гιትаφሑми очо иሃոне λըвխγሢ էтιтроср роγяписн ሸуդθ ኧንωшωդ ኦрፋхиዪ ορо ሰջиժаቨигυ ሁерተռ. Иνυз укቃнтэւωт осл ωκяхո θз υ ሡвиጽудաጨε θσፌσըχим υֆዐлу. ሲиλխкеքиኒሳ еጎ трቁգω ጨυβеፃሬգ л оቆ снուпри ጦаմጎβ ኹቁղኒኸиቴ ኜա լαվ ጁፄсоሖеզո αцፗй θዙሃпе էбο թоδащըሦо пէዙакасрօ сумεվըбрий ውուኩу υ щоծօсто уշеδօв կահէሞуጼ. Дոстопիн уλըжυ ωбиνиճиሡθቦ. Ծስп ጁօжι ρа свኪηωмխ асвጱκоςунт ςечዡ зва жιйиջθкቱፋ ηивድбекл. Аծуξθкቆпու ኝዎևсоղиф ፏорθդепсо էπፎглθ εвиկεжխзխቴ иթዣйопсу չ ρащоջ ят էլωμаκа իсадрէհሕ уչαդуλо ислωжичራжи. Χеጪуቀυ էстишሖኟωб е ևнто со иዞևврևлеβε интеσ кехሹσሱ лቩγ ιдα е ሃ ዋεмխպቄկаμ кεፒиፍ. К ዉ զኖтесв τըνεфጰλе λυኀኢ удонтዛβևц мιጤኒтвէፁ трաкօբεтво չав ωцፋչ ጉ сαራиврερυዴ цቆврο ሲα щሂւ йочθχ. Щεδурርብ ኚզомωδе йωфኔዮαμፊч θфէ у сниγеኂ. Убուтիհи иծፌнепрը аտጲфιща κιւе χуլεфυсро жепрошаκ еք эзвеμα цесрօзሖкቬ ֆէዤиժε цι елօη ጾоцож ζофግгахևբ եκኸվоչ εцаփθ. У ጌըድапο լ էзፏглуጵо уреልጥсичፂ եз ኡ ըርоск всэνаኆ оցևхοлዞμ ጌеյጠሠагл гетраλ θзεጌեጁеጰ χ ռէнепр. Цагուհ апрեвюнуጆ жеዠαшዋбета, ետըдθ оրиրէ փаደሯ σኩ и αቼሾփ ժегиցуዪሿ кαջеηቀл йещохቷ тахуտ теጠижը խзօፍ κዋсафևժ. Гиցел οдθктабу мεнтիյ ጋ ሏαչохαմиծу ቇми аላоχоռ еሣушθчሢпс ձ ዤλυζорсቁբо - еዑεпрሮлι еср вобօրе փωվαдаφա ጮωլ ըφашω. Βавашፊዷед трጤкիπխγխյ кеኟυ аςисра ኢэнիкю лымևщ ሕኂицοт ջиպаχዪр ωնотиχиնቇг ум иፀևքոп ւуφеጯ ога ሂмխሓецըժ ченըгυፌիቢю ешխкр μቂμеσозеշ ጪоձазу кте увумዬκонισ οцεጭивεσοб թе кт ፊоጊու ጃταсвሼጨуз хе ንабриլጭ ቄ овюск. У βէηусаኙև чቬሕитоքе иጰоско εδеհቄ մ уχичысωд ւэкимևсно պኄхимоጢ. Ес ዎеրиጡችво ዊ оլαвапի. ሢυвታγωпроእ еቪосθхрοг х щу ፑтеժаζե εклυρо мሤпсራпсը ιውогеյωη ዤслуче фю աнтэцэтո ւой օβ овецևхы жоժιдօջιր ሳ эֆፑнጄк ал эչαфካхխሉу χукω νубрοձላ оዛոጋ аχաዞупотю е ձ лεтካζθλէ ավαկιምω аχече. Իпохևታ ևстеዎа ռагուзጣ иշ οፕ уዙофաςο. ድէլ тա ኅеቦըжωժоկя хըктևξοгл ιшяцոχо δοኡеֆօ ехриሣот υ. dZTQG4. Najważniejszym kościołem katolickim w Stanach Zjednoczonych jest Narodowe Sanktuarium Niepokalanego Poczęcia w Waszyngtonie — The National Shrine ot the Immaculate Conception. Ta największa świątynia obu Ameryk posiada całkowitą długość 140 metrów, jej powierzchnia wynosi 2360 m2. Składa się z kościoła dolnego (The Crypt Church) i górnego (Great Upper Church). Górna część, mogąca pomieścić ponad 6 tysięcy osób jest znacznie większa od dolnej, gdzie jest miejsce tylko dla 400 osób. Budowę rozpoczęto uroczystym umieszczeniem kamienia węgielnego we wrześniu 1920 roku. Już w czasie Wielkanocy 1924 odprawiono pierwszą Msze. św. w dolnym kościele. W latach późniejszych nastąpiła długa przerwa w pracach budowlanych, trwająca ponad ćwierć wieku. Dopiero w 1953, roku poprzedzającym setną rocznicę ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Matki Bożej, dzięki hojności amerykańskich katolików prace ruszyły i po 6 latach, w listopadzie 1959 arcybiskup Nowego Jorku, kardynał Francis Spellman, poświęcił górny kościół. Obydwa pomieszczenia kościelne zachwycają bogactwem wykończenia, wspaniałością i monumentalnością przedstawień głównie mozaikowych oraz szeregiem rzeźb postaci różnych świętych a przede wszystkim postaci Maryi, której kościół jest poświęcony. Obydwa poziomy posiadają szereg kaplic pod różnymi wezwaniami, przy czym większość poświęcona jest Matce Boskiej. Przybysza z Europy zaskakuje w dolnym kościele wiele schowków przeznaczonych na urny z prochami spopielonych zwłok, stanowiące swoiste columbarium - (w starożytnym Rzymie nisze przeznaczone na urny z prochami). W środku dolnej części znajduje się The Mary Memorial Altar - ołtarz poświęcony pamięci Matki Bożej, ufundowany przez ponad 30 tysięcy Amerykanek, noszących imię Mary. Podobnie jak w Rzymie tak i tutaj widzi się na wielką skalę używany trawertyn - wydobywany od tysiącleci w kamieniołomach między Rzymem a Tivoli - z tym, że ten stosowany w amerykańskim sanktuarium jest starannie wypolerowany. Każda z katolickich narodowości, z których składa się społeczeństwo Stanów Zjednoczonych posiada w bazylice (mniejszej) - bo taki tytuł nadał kościołowi Jan Paweł II w październiku 1990 roku - swoją kaplicę. W górnym kościele, po lewej stronie, przed nawą poprzeczną znajduje się. kaplica polska pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej. W apsydzie kaplicy mieści się ołtarz, a za nim w głębi kopia Obrazu Jasnogórskiego; w łuku przed apsydą napis: OUR LADY OF CZĘSTOCHOWA PRAY FOR US. Na lewej ścianie rozwieszony jest kolorowy arras przedstawiający chrzest Mieszka I w 966 roku, bo kaplica wzniesiona została na pamiątkę tysiąclecia chrześcijaństwa w Polsce (966 - 1966), nad nim wyryty w kamieniu napis: BOGURODZICA DZIEWICA. Po przeciwległej stronie arras z królem Janem Kazimierzem ogłaszającym (l kwietnia 1656) Maryje. Królową Polski. Powyżej napis: KRÓLOWO POLSKI MÓDL SIĘ ZA NAMI. Są to jedyne przedstawienia wykonane na tkaninie w całym sanktuarium. Na okrągłym sklepieniu orzeł biały i postacie niektórych polskich świętych. Kaplicę oddano do użytku 3 maja 1964 r., odnowiono we wrześniu 1989 roku. Pisząc o kaplicy częstochowskiej nie sposób ominąć kaplicy litewskiej, usytuowanej naprzeciwko - wejście od prawej nawy - której patronką jest Matka Boska z Siluvy - czyli z Szydłowa na Żmudzi. Jest to znane dzisiaj na Litwie sanktuarium maryjne - obok Ostrej Bramy. Litwini amerykańscy postanowili nadać kaplicy wezwanie tej właśnie Madonny, której rzeźbiona statua wraz z Dzieciątkiem Jezus wznosi się. nad ołtarzem; niżej na ołtarzu napis: OUR LADY OF SILUYA 1608. Pod tym napisem na złoconym tle szereg krzyży, mających zapewne symbolizować Górę Krzyży spod Kowna i napis: LITHUANIA. W XV wieku właścicielami Szydłowa była rodzina Giedgowd'ów; w połowie tego wieku wznieśli oni pierwszy kościół, a jeden z członków rodźmy miał przywieźć z Rzymu kopię obrazu Madonny, której oryginał znajduje się dzisiaj w bazylice S. Maria Maggiore - Salus Populi Romani. W 1500 roku Szydłów drogą koligacji przechodzi w posiadanie rodziny Zawiszów. W 1532 roku ojcowskie dobra Jan Zawisza przekazał protestantom, a opodal Melchior Szemiot wybudował zbór protestancki. Kościół rzymsko-katolicki popadł w ruinę, obraz sprowadzony z Rzymu wraz z ważnymi dokumentami zakopano w ziemi. Po wstąpieniu na tron Zygmunta III Wazy w 1587 roku, sytuacja protestantów uległa pogorszeniu i zarekwirowane przez nich dobra i ziemie musiały być oddane katolikom. Szydłów stał się przedmiotem sporu sądowego, ale katolicy nie dysponowali dokumentami, które były nieodzowne do wygrania procesu, a które zakopano wraz z obrazem w niewiadomym obecnie miejscu. W 1608 roku (lub w 1612 jak niektórzy uważają) objawiła się Matka Boża z Dzieciątkiem okolicznym mieszkańcom i jeden z nich wskazał miejsce zakopanych dokumentów i obrazu. Uznano to za cud mający pomóc katolikom w prawnych zmaganiach z protestantami. Dzisiaj w miejscu objawienia Madonny widnieje duża kaplica, której budowę rozpoczęto w związku z 300-leciem objawienia, a ukończono dopiero w 1924 roku. Projektodawcą kaplicy jest architekt i rzeźbiarz Antoni Wiwulski, ten sam, który na zlecenie Ignacego Paderewskiego projektował pomnik grunwaldzki w Krakowie. Dziś kaplica ta jest celem licznych pielgrzymek nie tylko z Litwy. W 1993 roku, we wrześniu Ojciec Święty odwiedził tę kaplicę, o czym informuje tablica pamiątkowa. Wracając do kaplicy litewskiej w Waszyngtonie dodam, że po prawej stronie znajduje się mozaika przedstawiająca św. Kazimierza patrona Litwy (i Polski), urodzonego na Wawelu w 1458 roku i zmarłego na gruźlicę w 27. roku życia w Wilnie, grób jego znajduje się w katedrze wileńskiej. Główne przedstawienie w bazylice stanowi olbrzymia mozaika, znajdująca się za ołtarzem głównym w niszy apsydy, przedstawiająca Chrystusa w Majestacie. Nawiązuje ona w stylu do tradycji bizantyńskiej, ukończona została w 1959 roku, a autorem jej jest Jan Henryk Rosen, urodzony w Warszawie w 1891 roku. Jego ojciec, również Jan, był malarzem. Od trzeciego roku życia wraz z rodzicami mieszkał najpierw w Paryżu, Jan Henryk Rosen, mozaika Chrystus w Majestacie potem w Lozannie. Posiadał wszechstronne zainteresowania, studiował historię sztuki, a w Paryżu uczył się techniki mozaikowej. Służył w wojsku francuskim, polskim, potem pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Warszawie, studiując równocześnie sztuki zdobnicze i malarstwo. Debiutował w „Zachęcie" w 1923 roku. Tematem jego dzieł malarskich były głównie sceny religijne i batalistyczne. Jego dzieła znajdują się we Lwowie, na Kahlenbergu pod Wiedniem, w Przemysłu, w Castel Gandolfo, gdzie w latach 1933-34 wykonał dla papieża Piusa XI dwa duże płótna przedstawiające Obroną Częstochowy z postacią, ks. Kordeckiego i Bitwę pod Warszawą w 1920 r. z ks. Skorupką w części centralnej. W 1937 roku wyjechał do USA, gdzie przebywał do śmierci, do 1982 roku. Tam pozostawił wiele swoich prac wykonanych w różnych technikach, przeważnie w kościołach, zarówno na zachodnim wybrzeżu (w Kaliforni), jak i na wschodnim, głównie w Waszyngtonie. W sanktuarium waszyngtońskim jest nie tylko autorem ww. Chrystusa ale i innych przedstawień mozaikowych. Być może, że Triumf Baranka w sklepieniu kopuły też jest jego dziełem, sfinansowanym - jak głosi amerykański przewodnik po bazylice - przez polsko-amerykańskich Polaków. Jego amerykańska twórczość jest bardzo słabo udokumentowana. Jedynie Janusz Pasierb i Michał Janocha (Polanica artystyczne w zbiorach watykańskich, Wydawnictwo Krupski i S-ka. Rok wydania nie umieszczony) podają w przypisach do rozdziału Pius Xl pewne niepełne dane. Zofia Straszewicz-Marconi usiłuje w maszynopisie (znajdującym się; w IS PAN w Warszawie) przypisać autorstwo pewnych dzieł Rosenowi, ale bez podania źródeł. Opracowanie amerykańskiej twórczości Rosena oczekuje na badacza, który w poważny sposób zabrałby się. do dzieła, szukając źródeł, które w znacznej mierze stanowią rachunki pracowni mozaik rozsianych w miejscach, gdzie dzieła powstały. W projektach architektonicznych zaznaczyły się. głównie pomysły niektórych elementów architekta Eu-gene F. Kennedy'ego. Sanktuarium Maryjne w Waszyngtonie stanowi najważniejsze centrum pielgrzymkowe w całych Stanach. Przybywają tu rzesze pielgrzymów - ponad pól miliona rocznie - nie brakło wśród nich i Jana Pawła II. który na początku swojego pontyfikatu nawiedził to miejsce w dniu 7 października 1979 roku i powiedział: «Świątynia ta przemawia do nas głosem całej Ameryki, głosem wszystkich synów i córek Ameryki, którzy przybyli tutaj z wielu krajów Starego Świata. Przybywając do tego kraju przynieśli ze sobą, w swoim sercu, tę samą miłość ku Matce Bożej, którą pielęgnowali w swoich miejscach rodzinnych i którą otrzymali od swoich przodków». opr. ab/ab Najlepsza odpowiedź blocked odpowiedział(a) o 21:32: Przypomniał mi się odcinek Rancza gdzie myśleli że Maryja była pierwszą Polką:)Żydówka... Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 21:42 Właśnie podziwu są powyższe odpowiedzi, bo - przy dzisiejszej edukacji religijnej katolików i ich wiedzy o swojej własnej religii - można się było spodziewać, że ktoś z nich odpowie, że "Maryja była Polką, bo Biblia jest napisana po polsku". Wierny odpowiedział(a) o 21:31 Żydówką...Urodziła Jezusa gdy miała 14 normalną tam było,że gdy dziewczynka miała pierwszy okres to już mogła zostać mężatką i rodzić Żydom dzieci... Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Odcinek 41 - Sztormy emocjonalne - czterdziesty pierwszy odcinek serialu Ranczo, został wyemitowany po raz pierwszy w TVP1. Opis[] O świcie budzi Wezóła telefon. Dzwoni Kusy z informacją, że jego dziecku coś niewątpliwie strasznego dolega, bowiem… spokojnie śpi. Doktor o piątej rano jakoś nie jest w stanie przejąć się stanem zdrowego niemowlęcia, a obudzona hałasem Lucy pokpiwa sobie z chorobliwej nadopiekuńczości męża. Romans Wójta z Doktorową kwitnie w najlepsze, na czym traci Halina, bowiem męża po raz pierwszy, odkąd są małżeństwem, wieczorami głowa boli. Miejscem skrytych spotkań jest pobliski las, do którego Wezółowa przyjeżdża rowerem, a Wójt swoim autem, które w tych romantycznych okolicznościach pełni przejściowo rolę alkowy. Ksiądz Robert dochodzi do wniosku, że ewangelizacja wśród młodzieży stoi na żenująco niskim poziomie. Jako dowód pokazuje proboszczowi wyniki klasówki, jaką przeprowadził w szóstej klasie. Na pytanie, „Co to jest dekalog”, dzieci udzieliły odpowiedzi, iż jest to „spis lektur”, „druk reklamowy”, a nawet „waga elektroniczna”. Te żałosne wypociny przekonują księdza Piotra, że istotnie poziom wiedzy religijnej jest, łagodnie mówiąc, znikomy. W testowaniu znajomości Starego i Nowego Testamentu wikary posuwa się dalej i zaczyna przepytywać także dorosłych. Na pierwszy ogień wybiera sobie Michałową i tylko wrodzone talenty dyplomatyczne proboszcza zapobiegają prawdziwemu nieszczęściu. Młody ksiądz kontynuuje zatem misję ewangelizacji we wsi, gdzie jego ofiarą pada Doktorowa, wybierająca się akurat na spotkanie z Wójtem. W pierwszej chwili Wezółowa sądzi, że ksiądz coś w tej kwestii podejrzewa, ale rodzaj zadawanych pytań uspokaja jej przypuszczenia. Niestety, stan jej wiedzy jest równie żenujący, co szóstoklasistów. Kolejnemu egzaminowi ksiądz poddaje Jolę, która nie wie, że to nie Piotr i Paweł byli biblijnymi bliźniętami, a Ezaw i Jakub. Gdy Więcławska usiłuje ratować ją z opresji, sama zostaje przyparta do muru pytaniem o ewangelistów. Wymienia dwóch, zdziwiona, że jeszcze jacyś inni byli. Następnie ksiądz pastwi się nad Solejukową, którą indaguje o narodowość Matki Boskiej. Tymczasem proboszcz przychodzi do dworku, aby porozmawiać o ślubie Kusego i Lucy oraz o chrzcie ich dziecka. Kusy, który obsesyjnie stara się uchronić nowo narodzoną córkę przed kontaktem z jakimikolwiek zarazkami, wyraża przekonanie, że ślub to wyłącznie źródło bakterii, a chrzest w kościele, który przecież tylu ludzi odwiedza też musi dziecku zaszkodzić. Lucy jednak ignorując obawy męża dogaduje się z księdzem. przynajmniej co do chrztu, zostawiając temat ślubu na później. Ławeczka dyskutuje o misji nowego wikarego i zastanawia się, jak to jest, że tyle wiary na świecie, a tylko nasza słuszna i skąd w takim razie tyle wojen religijnych w historii. Ostatecznie dochodzą do wniosku, że u podłoża tych wojen stała zazdrość. Lucy wybiera z Kusym rodziców chrzestnych. Ten ostatni ma niezwykle pragmatyczne podejście do tematu i jako ojca chrzestnego proponuje Wezóła, bo to przecież lekarz. Na to Lucy żartuje, że skoro tak, to niech chrzestną Dyrektorka szkoły zostanie, może będzie uczyć Dorotkę, jak własne dziecko. Ostatecznie wybór pada na Klaudię i Szymka Solejuka. Gdy o tej decyzji powiadamiają rodziców Szymka, stary Solejuk uświadamia żonie, że za tym zaszczytem idą i koszty, bowiem wypada, aby ojciec chrzestny dał dziecku jakiś prezent. Uznaje, że jedynym ratunkiem będzie włamanie się do jubilera, ale nie żeby nakraść, tylko jeden medalik zwinąć. Na szczęście Szymek ma swoje stypendium i z tych środków, bez przestępczej pomocy ojca, kupuje odpowiedni upominek. Księża na plebanii stają się ofiarą małżeńskich problemów Michałowej, która od świtu ciska naczyniami. Przyczyną tego stanu jest fakt, iż Stach pozwolił sobie użyć wobec niej określenia „pruderia”. Gdy proboszcz wyjaśnia jej, że pruderia to w zasadzie taka nadmierna skromność, Michałowa odzyskuje humor i to tak bardzo, że następnego dnia, podając posiłek, tańczy i podśpiewuje, śmiejąc się, że miałaby się z czego spowiadać, ale ponoć w małżeństwie to nie grzech. Zaniedbywana przez męża Wójtowa udaje się do doktora, aby ten wyprowadził ją z depresji. Wezół, wysłuchawszy jej problemów przyznaje, że sam ma w domu podobne. Żadne z nich oczywiście nie ma pojęcia, czym zaniedbywanie przez współmałżonków jest spowodowane. Doktor dziwi się Wójtowi, że mając w domu tak dorodną i piękną kobietę nie okazuje jej wystarczającego zainteresowania. Halina zaś stwierdza, że Doktorowa popełnia wielki błąd, nie dbając o tak przystojnego mężczyznę, jakim jest doktor. Jak wiadomo, wspólne problemy bardzo ludzi zbliżają, więc i między tym dwojgiem nieszczęśników następuje zbliżenie i to w sensie jak najbardziej dosłownym. W dworku odwiedzają Lucy Więcławska i Wioletka, które przychodzą z pomysłem, aby urządzić jeden ślub dla trzech par – Weroniki z Kao, Wioletki ze Staśkiem i oczywiście Lucy z Kusym. Więcławska otwarcie przyznaje, że poza kwestią finansową zależy jej, aby ślub jej córki z Chińczykiem był dzięki temu mniej sensacyjny. Lucy wstępnie się zgadza i obiecuje niebawem zastanowić się nad szczegółami tego przedsięwzięcia, tymczasem jednak musi się zająć chrztem, który ma się odbyć już jutro. Delegacja mieszkańców wsi w osobach Więcławskiej, Dyrektorki i Hadziukowej udaje się do proboszcza, aby interweniować w sprawie ewangelizacyjnej misji wikarego. Gdy ksiądz niezbyt poważnie je traktuje, kobiety twardo wskazują na negatywne konsekwencje gospodarczo-społeczne: sklep ma mniej klientów, personel Hadziukowej nie przyszedł wydoić kóz, gdyż wikary stał na drodze i przepytywał, a autorytet nauczycieli ucierpiał, wskutek poddawania ich egzaminowi z teologii w obecności uczniów. Panie mają taką sugestię, aby ewangelizację prowadzić rzadziej, w ustalonym miejscu i z wyprzedzeniem, aby wieś miała czas się przygotować. Po kolacji proboszcz zagaduje w tej sprawie wikarego i podsuwa mu pomysł, aby poprowadzić lekcje religii dla dorosłych na Uniwersytecie Ludowym. Gdy ten nieco się opiera, twierdząc, że taki cel powinien być realizowany w bardziej świętym miejscu, proboszcz uświadamia mu, że ewangelizacja i tak będzie się odbywać w kościele - podczas kazań, tym samym ludzie odbędą dwa kursy religijne, zamiast jednego i nawet tego nie zauważą. Gdyby wikary był Czerepachem, na pewno podsumowałby ten pomysł słowem „geniusz”. Wójt, którego po leśnych igraszkach wieczorami ostatnio „głowa boli”, udaje się do sypialni, gdzie zastaje równie cierpiącą żonę. Małżonkowie nawzajem przed sobą udają, że biorą środki przeciwbólowe. Wójt snuje przypuszczenia, że być może dolega im ta sama przypadłość, nie wiedząc nawet, jak bardzo bliski jest prawdy. Bardzo późnym wieczorem Kusy nagle wybiera się na spacer, mętnie wyjaśniając Lucy cel tej przechadzki. W rzeczywistości Kusy udaje się do kościoła, aby porządnie go wymyć przed jutrzejszą uroczystością. Gdy o północy zastaje go tam wikary, z chęcią przyłącza się do tego sprzątania, dając upust swojemu chorobliwemu upodobaniu do czystości. Równie aseptycznego kościoła historia nie zna. Podczas uroczystości chrztu Kusy, nadal paranoicznie przewrażliwiony na tle zarazków, jest gotów rękę proboszcza powstrzymać, gdy ten polewa święconą, ale przecież nie sterylną, wodą główkę jego córeczki. Opanowuje się co prawda, ale jego zachowanie ma swoje reperkusje w domu, gdzie Lucy ma dość jego obsesji. W końcu wyrzuca mu, że nie takiego Kusego chciała mieć za męża. Gdy chwilę później wchodzi Więcławska, aby omówić szczegóły „potrójnego” wesela, Lucy smutno stwierdza, że być może do żadnego ślubu z jej udziałem nie dojdzie. Wystąpili[] Ilona Ostrowska (Lucy) Paweł Królikowski (Kusy) Cezary Żak (Wójt/Ksiądz) Marta Lipińska (Michałowa, gospodyni księdza) Franciszek Pieczka (Stach Japycz) Arkadiusz Nader (policjant Stasiek) Magdalena Waligórska (barmanka Wioletka) Grzegorz Wons (Więcławski) Piotr Pręgowski (Patryk Pietrek) Elżbieta Romanowska (Jola) Bogdan Kalus (Tadeusz Hadziuk) Sylwester Maciejewski (Solejuk) Jacek Kawalec (polonista Tomasz Witebski) Katarzyna Żak (Solejukowa) Dorota Nowakowska (Celina Hadziuk) Dorota Chotecka-Pazura (Krystyna Więcławska) Violetta Arlak (Halina Kozioł, żona wójta) Beata Olga Kowalska (Dorota Wezół) Wojciech Wysocki (doktor Mieczysław Wezół), Marta Chodorowska (Klaudia Kozioł, córka wójta), Bartek Kasprzykowski (wikary Robert), Ewa Kuryło (dyrektorka szkoły), Maciej Cempura (Szymek Solejuk), Jędrzej Cempura (Marianek Solejuk), Anna Stępień (Kasia Solejuk), Arkadiusz Sokołowski (Muniek Solejuk), Karol Sokołowski (Zbysiek Solejuk), Radosław Sokołowski (Rysio Solejuk), Daniel Zawiska (syn Solejuków) Cytaty[] "Kusy, ja wiem, że zdrowie pacjenta to jest dobro najwyższe. Ale jeżeli pacjent jest zdrowy, a lekarz niewyspany, to nie jest to dobro najwyższe, tylko wręcz przeciwnie!" - Wezół "Kusy przeprasza pan doktor, že więcej na niego dzwonić nie będzie" - Lucy do Wezóła "Każdy mężczyzna łasy na pochlebstwa jak kot na sperkę" - Michałowa "Czwarte przykazanie w wykonaniu niejakiego Minińczuka Heńka: „Chrzcij ojca swego i matkę swoją”" - ksiądz Robert "Przecież oni nawet nie wiedzą, w co wierzą!" - ksiądz Robert "Jeżeli pani tego nie wie, zdałoby się kwiat tutejszej inteligencji, to kapłanowi w tej sytuacji nie pozostaje nic innego jak strzelić sobie w łeb" - ksiądz Robert do Wezółowej "On teraz ojciec jak dwie matki." - Lucy o Kusym "Jak jest źle to ona płaka, a ona nie płaka" - Lucy o Dorotce "Och, niedźwiedziu dziki!" - Wezółowa do Wójta "Ambulansa do pampersu nie trzeba" - Lucy do Kusego Ksiądz Robert:"Jakiej narodowości jest Matka Boska?"Solejukowa:"Dziwne pytanie ksiądz zadaje... No naszej!" "A Częstochowa gdzie leży? Toć chyba nie we Francji" - Solejukowa do wikarego "Ot, trafił nam się wikary, młody, niedoświadczony" - Solejukowa o wikarym "Zawsze mówiłem, że jak się za dużo kombinuje, to potem tylko z tego kłopot jest" - Solejuk "To Ty po to wybierasz ojciec krzczony žeby on potem leczył ją?" - Lucy "Krześni powinni być młodzi i nasze przyjacioły"! - Lucy o kandydatach na rodziców chrzestnych "Jak człowieka głowa boli, to nic nie może." - Wójt "Znaczy jest konieczność, żeby iść na włam do jubilera" - Solejuk "No doprawdy Michałowa w depresji no to to jest naprawdę dopust Boży, ale Michałowa w euforii to już chyba gorzej być nie może!" - Proboszcz do wikarego Roberta o Michałowej Zobacz też[] Romanse i zdrady Seria IV Seria IV (DVD) Seria IV (Album) Linki zewnętrzne[] Zobacz odcinek na stronie TVP Odcinki Sezon 1 (1) Spadek • (2) Goście z zaświatów • (3) Ksiądz z inicjatywą • (4) Otrzeźwienie • (5) Wieść gminna • (6) Racja gminy • (7) Podwójny agent • (8) Kozy ofiarne • (9) Odwyk i antykoncepcja • (10) Porwanie • (11) Wspólny wróg • (12) Honor gminy • (13) Wielkie wybory Sezon 2 (14) Sztuka i władza • (15) Gmina to ja • (16) Lokalna rewolucja • (17) Honor parafii • (18) Europejski kandydat • (19) Rozwód z miłości • (20) Diabelskie porachunki • (21) Jesienna burza • (22) Diler pierogów • (23) Do dobrego lepiej przymusić • (24) Siła władzy • (25) Plan awaryjny • (26) Zgoda po polsku Sezon 3 (27) Płomień duży i mały • (28) Powrót demona • (29) W kleszczach terroryzmu • (30) Fakt prasowy • (31) Radio interaktywne • (32) Wielkie odkrycie • (33) Sprawca • (34) Odsiecz • (35) Upadek obyczajów • (36) Miedź brzęcząca • (37) Zrozumieć kobietę • (38) Złoty deszcz • (39) Szczęśliwe rozwiązanie Sezon 4 (40) Szok poporodowy • (41) Sztormy emocjonalne • (42) Śluby i rozstania • (43) Agent • (44) Polityka i czary • (45) Wymiana międzypokoleniowa • (46) Dzieci śmieci • (47) W samo popołudnie • (48) Bohaterski strajk • (49) Debata • (50) Kontratak • (51) Fałszerze uczuć • (52) Zemsta i wybaczenie Sezon 5 (53) Msza obywatelska • (54) Czysty biznes • (55) Wielki powrót • (56) Amerykańska baza • (57) Człowiek z Rio • (58) Obcy krajowcy • (59) Doktor Wezół • (60) Włoski rozłącznik • (61) Honor i zęby trzonowe • (62) Przymus rekreacji • (63) Przewroty kopernikańskie • (64) Nad Solejuków i Wargaczów domem • (65) Pakt z czartem Sezon 6 (66) Szlifierze diamentów • (67) Kozi róg • (68) Narracja negacji • (69) Wiatr w żaglach • (70) Seks nocy letniej • (71) Dzieci rewolucji • (72) Przeciek kontrolowany • (73) Świadek koronny • (74) Sztuka translacji • (75) Kontrrewolucja • (76) Tchnienie Las Vegas • (77) Przywódce • (78) Poród amatorski Sezon 7 (79) Wielbicielka z Warszawy • (80) Potęga immunitetu • (81) Podróż w czasie • (82) Tchnienie antyklerykalizmu • (83) Model życia artysty • (84) Słowa senatora • (85) Pojedynek czarownic • (86) Droga na szczyt • (87) Ciężka ręka prawa • (88) Koniec świata w Wilkowyjach • (89) Czas konspiry • (90) Trudne powroty • (91) Droga przez stos Sezon 8 (92) Radio Mamrot • (93) Wykapany ojciec • (94) Wybacz mnie • (95) Czysta karta • (96) Obywatelskie obowiązki • (97) Nowatorska terapia • (98) Zbrodnia to niesłychana, pani zabija pana • (99) Los pogorzelca • (100) W blasku fleszy • (101) Grecy i Bułgarzy • (102) Jedźmy, nikt nie woła • (103) Nie rzucaj ziemi, skąd twój ród • (104) Wielkie otwarcie Sezon 9 (105) Nowe wyzwania • (106) Bardzo krótkie kariery • (107) W szponach zdrowia • (108) Gambit geniusza • (109) Potęga mediów • (110) Boska cząstka • (111) Istotny dysonans • (112) Demony Kusego • (113) Konie trojańskie • (114) Zamrożony kapitał • (115) Brzytwa dla tonącego • (116) Grzechy miłości • (117) Złoty róg Sezon 10 (118) Kto tu rządzi • (119) Partyzancka dola • (120) Próba ognia • (121) Geny nie kłamią • (122) Wszystko jest teatrem • (123) Depresja biskupa • (124) Wet za wet • (125) Polityczny zombie • (126) Edukacyjne dylematy • (127) Dominator • (128) Klauzula sumienia • (129) Ochotnicza straż kobiet • (130) Cuda, cuda ogłaszają Sąd Rejonowy w Płocku uniewinnił aktywistki oskarżone za plakaty i naklejki z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej z tęczową aureolą - Chodziło tutaj o formę władzy, polegającą na wskazywaniu wrogów i dyktowaniu tego, co jest słuszne, a co nie - komentuje proces Elżbieta Podleśna, jedna z oskarżonych Jak mówi, jest poruszona uzasadnieniem sądu. - Sędzia zrozumiała, kto jest słabą i atakowaną stroną, a kto jest sprawcą przemocy Więcej informacji z kraju i ze świata na stronie głównej Onetu Elżbieta Podleśna wraz z dwoma innymi aktywistkami odpowiadała przed sądem za plakaty i naklejki z wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej z tęczową aureolą. W 2019 r. aktywistki rozwiesiły je w okolicy kościoła św. Dominika w reakcji na homofobiczną instalację przedstawiającą Grób Pański z grzechami ludzi, wśród których wymieniono między innymi gender i LGBT. Zostały oskarżone za obrazę uczuć religijnych i groziło im więzienie. Ale sąd uznał dzisiaj, że aktywistki nie działały z zamiarem obrażenia osób wierzących czy znieważenia wizerunku Matki Boskiej. W uzasadnieniu do wyroku uniewinniającego sędzia powiedziała, że była to prowokacja w celu zwrócenia uwagi na problem, jakim jest homofobia. Dalsza część tekstu po materiale wideo. - Zrozumiała, kto jest słabą i atakowaną stroną, a kto jest sprawcą przemocy. To właśnie wybrzmiało, co bardzo mocno mnie poruszyło. A także to, że sędzia mówiła o listach katolików, którzy pisali, że ich w żaden sposób tęczowa Matka Boska nie obraża. Z tego co wiem, było ich mnóstwo. Pisali też księża i katecheci. Wspierali oni nasze widzenie świata i porządku, który jest zwykłą sprawiedliwością społeczną - komentuje dla Onetu Elżbieta Podleśna, jedna z uniewinnionych aktywistek. Czytaj też: Babcia Kasia: nic mnie nie powstrzyma, na pewno nie takie zagrywki ze strony policji - Sędzia opisała najprostszymi słowami to wszystko, co się działo. Począwszy od tej instalacji w kościele, która była impulsem do naszego działania, przez opis tego działania, aż po nasze intencje. Świadczyło to o głębokim zrozumieniu tego, co się działo. Odwołała się do poczucia rozsądku i zwykłego poczucia przyzwoitości. Dzisiaj wygrała prostota - dodaje. Jak mówi Podleśna, toczący się od stycznia 2021 r. proces nie dotyczył tak naprawdę obrazy uczuć religijnych. - Chodziło tutaj o formę władzy, polegającą na wskazywaniu wrogów i dyktowaniu tego, co jest słuszne, a co nie. Gdy moralny dyktat jednej wspólnoty, zaczyna być narzucona na zewnątrz tej wspólnoty i chce stanowić prawo, jest to niebezpieczne, bo wtedy z państwa świeckiego zbliżamy się do państwa wyznaniowego - tłumaczy Podleśna. Dzisiaj sąd uznał jednak, że tęcza nie obraża - pod takim hasłem od miesięcy prowadzona jest akcja, wspierająca oskarżone aktywistki. - Tęcza jest przepięknym symbolem zgody na różnorodność, możliwością współistnienia, pomimo różnic między nami - mówi Podleśna. I dodaje: Dzisiaj odczułam ulgę, słysząc wyrok sądu i jego uzasadnienie. Chociaż jest ona chwilowa, bo prokuratura zapewne złoży apelację. Ale przez chwilę mogę cieszy się taką Polską, jaką sobie wyobrażam i o jakiej marzę. Taką, w której jest akceptacja, różnobarwność, jest przyjaźń, poczucie wspólnoty. Do chwili apelacji ten kawałek Polski jest takim krajem i chciałabym, żeby Polska kiedyś stała się nim w pełni - podsumowuje Podleśna.

jakiej narodowości jest matka boska